A Comparison of 60-72 Month Old Children’s Environmental Awareness and Attitudes: TEMA Kids Program

Main Article Content

Ayşe Öztürk Samur

Abstract

The purpose of this study was to compare children’s environmental awareness and attitudes in the classes where TEMA Kids was implemented and where it was not. This study which used pre-test post-test control group experimental research design was carried out in 2016-2017 academic year. The study group was composed of 60-72 month old 138 children (69 experimental, 69 control) who continued their preschool education.  Environmental awareness and attitude scale for preschool education children was used as data collection tool. The t-test for dependent and independent samples was used to compare children’s environmental awareness and attitudes in experimental and control groups. When the findings were examined, it was found that TEMA Kids caused significant differences with all sub-dimensions and total scores of the children except for the environmental attitude sub-scale protecting creatures sub-dimension in the classes where it was implemented.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
ÖZTÜRK SAMUR, Ayşe. A Comparison of 60-72 Month Old Children’s Environmental Awareness and Attitudes: TEMA Kids Program. International Electronic Journal of Elementary Education, [S.l.], v. 10, n. 4, p. 413-419, apr. 2018. ISSN 1307-9298. Available at: <https://iejee.com/index.php/IEJEE/article/view/315>. Date accessed: 25 june 2018.
Section
Articles

References

Ahi, B., & Alisinanoğlu, F. (2016). Okul öncesi eğitim programına kaynaştırılan çevre eğitimi programının çocukların çevre kavramı hakkındakı zihinsel model gelişimine etkisi. Kafkas Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 18, 305-329
Aktepe, S. (2005). İlköğretim okullarında çevre eğitimi (Eko-okulların ve diğer okulların karşılaştırılması). Yayınlanmamış yüksek lisans tezi. Gazi Üniversitesi, Ankara.
Backett-Milburn K, Harden J. (2004). How children and their families construct and negotiate risk, safety and danger. Childhood, 11, 429-447.
Ballantyne, R., Connell, S., & Fien, J. (1998). Students as catalysts of environmental change: A framework for researching intergenerational influence through environmental education, Environmental Education Research, 4 (3), 285-298.
Ballantyne, R., & Packer, J. (2009). Introducing a fifth pedagogy: Experience-based strategies for facilitating learning in natural environments. Environmental Education Research, 15 (2), 243-262.
Basile, C. G., & White, C. (2000). Respecting living thinks: Environmental literacy for young children, Early Childhood Education Journal, 28 (1), 57-61.
Büyüktaşkapu Soydan, S., & Öztürk Samur, A. (2017). Validity and reliability study of environmental awareness and attitude scale for preschool children. International Electronic Journal of Environmental Education, 7 (1), 78-96.
Carter, D. A. (2016). Nature-based social-emotional approach to supporting young children’s holistic development in classrooms with and without walls: The social-emotional and environmental education development (SEED) framework. International Journal of Early Childhood, 4 (1), 10.
CEE - Council for Environmental Education (2004). Project wild K-12 curriculum & activity guide. TX, USA.
Cevher Kalburan, F. N. (2009). Çocuklar için çevresel tutum ölçeği ile yeni ekolojik paradigma ölçeğinin geçerlik güvenirlik çalışması ve çevre eğitim programının etkisinin incelenmesi. Yayınlanmamış doktora tezi. Gazi Üniversitesi, Ankara.
Chawla, L., & Cushing, D.F., (2007). Education for strategic environmental behaviour. Environmental Education Research, 13 (4), 437-452.
Chu, H. E., Lee, E. A., Ko, H. R., Shin, D. H., Lee, M. N., Min, B. M., & Kang, K. H. (2007). Korean year 3 children’s environmental literacy: A prerequisite for a Korean environmental education curriculum. International Journal of Science Education, 29 (6), 731-746,
Environmental Inspection Report of Turkey (2017). Directorate general of environmental impact assessment, permit and inspection, Ankara, Turkey.
Dilli, R., & Bapoğlu Dümenci, S. (2015). Okul öncesi dönemi çocuklarına Anadolu’da yaşamış nesli tükenmiş hayvanların öğretilmesinde müze eğitiminin etkisi. Eğitim
ve Bilim, 40 (181), 217-230.
Edwards, S., & Cutter-MacKenzie, A.N. (2011). Environmentalising early childhood education curriculum through pedagogies of play, Australian Journal of Early Childhood, 36 (1), 51-59.
Eliason, C. & Jenkins, L. (2008). A practical guide to early childhood curriculum (8th Edition). New Jersey: Merrill Prentice Hall.
Erol, A. (2016). Proje yaklaşımına dayanan aile katılımlı çevre eğitimi programının 5-6 yaş çocuklarının çevreye yönelik farkındalık ve tutumlarına etkisinin incelenmesi. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi. Pamukkale Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Denizli.
Erten, S. (2004). Çevre eğitimi ve çevre bilinci nedir, çevre eğitimi nasıl olmalıdır?, Çevre ve İnsan Dergisi, 65/66.
Erten, S. (2005). Okul öncesi öğretmen adaylarında çevre dostu davranışların araştırılması. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 28, 91-100.
Gambino, A., Davis, J., & Rowntree, N. (2009). Young children learning for the environment: Researching a forest adventure. Australian Journal of Environmental Education, 25, 83-94.
Hadzigeorgiou, Y., Prevezanou, B., Kabouropoulou, M., & Konsolas, M. (2011) teaching about the importance of trees: A study with young children. Environmental Education Research, 17 (4), 519-536.
Harden, J. (2000). There’s no place like home: The public/private distinction in children’s theorizing of risk and safety. Childhood, 7 (1), 43-59.
Heimlich, J. E. (2002). Environmental education: A resource handbook. Phi Delta Kappa Educational Foundation, Bloomington.
M. (2015). Beyond traditional nature-based activities to education for sustainability: A case study from Japan. In J. Davis (Ed.), Young children and the environment: Early education for sustainability (pp. 266–277). Cambridge University Press, London.
Karataş, A. (2011). Çevre bilincinin geliştirilmesinde doğa tarihi müzelerinin rolü. Akademik Bakış Dergisi, 27.
Kellert, S. R. (2005). Building for life: Designing and understanding the human-nature connection (2nded.). Washington, DC: Island Press.
Kesicioğlu, O. S. (2008). Ebeveynlerin okul öncesi dönemdeki çocuklarına (60-72 ay) yaşattıkları doğal çevre deneyimleri ve çocukların çevreye karşı tutumları. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü Okul Öncesi Eğitimi Ana Bilim Dalı, Ankara.
Kışlalıoğlu, M., & Berkes, F. (2009). Çevre ve ekoloji (11. basım). İstanbul: Remzi Kitabevi.
Külköylüoğlu, O. (2000). Çevre eğitiminde yapısal unsurlar ve amaçlar, üniversitelerin eğitimdeki önemi. Uluslararası ekoloji ve çevre sorunları sempozyumu, Çevre Bakanlığı Yayını, Ankara.
Laza, K. V., Lotrean, L., Pintea, A., & Zeic, A. (2009). Environmental risk perception, attitudes, and behaviors and educational strategies to shape friendly environmentally behavior. Proceedings of the 5th WSEAS/IASME International Conference on Educational Technologies, 110-116.
Louv, R. (2010). Doğadaki son çocuk. (Çev. C. Temürcü). Ankara: TÜBİTAK.(Original Title: Last child in the wood).
McCans, S.E. (2004). Wild places: An exploration of mothers’ attitudes and beliefs regarding risk in outdoor play settings. MA Thesis. The University of Guelph, Kanada.
McClain, C., & Vandermaas-Peeler, M. (2016). Outdoor explorations with preschoolers: An observational study of young children’s developing relationship with the natural world. International Journal of Early Childhood, 4 (1), 38.
Memik, N. H. (2004). An evaluation of the changing approaches to children’s play spaces. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Orta Doğu Teknik Üniversitesi, Ankara.
Miser, R. (2010). Çevre eğitimi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Mezunları Derneği Yayınları, Ankara.
Morgil, İ., Yılmaz, A., & Cingör, N. (2002). Fen eğitiminde çevre ve çevre koruma projesi hazırlanmasına yönelik çalışma. V. Ulusal Fen bilimleri ve Matematik Eğitimi Kongresi Bildiriler Kitabı, 45.
Palmer, J.A., Grodzinska-Jurczak, M., & Suggate J. (2003). Thinking about waste: Development of English and Polish children’s understanding of concepts related to waste management. European Early Childhood Education Research Journal, 11 (2), 117-139.
Prezza, M., Alparone, F., Cristallo, C. ve Luigi, S. (2005). Parental perception of social risk and of positive potentiality of outdoor autonomy for children: the development of two instruments. Journal of Environmental Psychology, 25 (4), 437-453.
Pringle, R., Hakverdi, M., Cronin-Jones, L., & Johnson, C. (2003). Zoo school for preschoolers: Laying the foundation for environmental education. Annual meeting of the American educational research association. (ERIC Document Reproduction Service No.ED475663), Chicago, IL.
Selanik Ay, T. (2010). Sosyal bilgiler dersinde çevre bilinci kazandırmada medya ürünlerinden yararlanmaya ilişkin öğrenci görüşleri. Uluslararası Avrasya Sosyal Bilimler Dergisi, 1, (1), 76-93.
Shin, K. H. (2008). Development of environmental education in the Korean kindergarten context. Unpublished doctoral dissertation. University of Victoria, Canada.
Smith, A. (2001). Early childhood a wonderful time for science learning. Australian Primary and Junior Science Journal, 17 (2), 18-20.
Somerville, M., & Williams, C. (2015). Sustainability education in early childhood: An updated review of research in the field. Contemporary Issues in Early Childhood, 16 (2), 102-117.
Stuhmcke, S. M. (2015). The children’s environment project: Developing a transformative project approach with children in a kindergarten. In J. Davis (Ed.) Young children and the environment: Early education for sustainability (pp. 225-248). Cambridge University Press, London.
Şimşekli, Y. (2004). Çevre bilincinin geliştirilmesine yönelik çevre eğitimi etkinliklerine ilköğretim okullarının duyarlılığı, Uludağ Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, XVII (1), 83-92.
Taşkın, Ö., & Şahin, B. (2008). Çevre kavramı ve altı yaş okul öncesi çocukları. Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 23 (23), 1-12.
T.C. Çevre ve Orman Bakanlığı, Çevresel Etki Değerlendirmesi ve Planlama Genel Müdürlüğü (2010). Türkiye çevre sorunları ve öncelikleri envanteri değerlendirme raporu. T.C. Çevre ve Orman Bakanlığı Yayınları, Ankara.
TEMA (2013). Minik TEMA Eğitim Programı Kitabı. TEMA Vakfı Yayınları, İstanbul.
TEMA (2017). Türkiye Erozyonla Mücadele, Ağaçlandırma ve Doğal Varlıkları Koruma Vakfı. www.tema.org.tr. İndirme Tarihi: 03.07.2017.
Tont, S. (2000). Batılı ülkelerde kurtarıcı çevreciliğin kronolojisi. Türkiye’de Çevrenin ve Çevre Korumanın Tarihi Sempozyumu, İstanbul, 21-25.
Turgut, H. ve Yılmaz, S. (2010). Ekoloji temelli çocuk oyun alanlarının oluşturulması. Ulusal Karadeniz Ormancılık Kongresi Kitabı, IV, 1618-1630.
Türküm, A.S. (1998). Çağdaş toplumda çevre sorunları ve çevre bilinci. İçinde G. Can (Ed). Çağdaş yaşam çağdaş insan. Anadolu Üniversitesi Açık Öğretim Fakültesi İlköğretim Öğretmenliği Lisans Tamamlama Programı, Eskişehir, 165-181.
Wilson, R.A. (1996). Starting early: Environmental education during the early childhood years. Columbus: Clearinghouse for Science Mathematics and Environmental Education (ERIC Document Reproduction Service No. ED402147).
Witt, S.,& K. Kimple. (2008). How does your garden grow? Teaching preschool children about the environment. Early Child Development and Care, 178, 41-8.
Witten, K., Kearns, R., Carroll, P., Asiasiga, L., & Tavae, N. (2013). New Zealand parents’ understandings of the intergenerational decline in children’s independent outdoor play and active travel. Children’s Geographies, 11 (2), 215-229.
Yücel, S. A. ve Morgil, İ. (1998). Yükseköğretimde çevre olgusunun araştırılması, Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 14, 84-91.